"Dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti."
“Dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti” diyor Yunus Emre. İki eylemin arasına bir ömür sığdırmış: Baktı… Geçti… Sahi, ne gördü? Hayatımın bu döneminde, bakıp geçeyazarken gördüklerimin sır olarak kalmasından yana değilim. Nicedir niyetlendiğim, ancak bir türlü hayata geçiremediğim bu sayfaya ilk yazımı yazıyorum işte. Belki de hiçbir mana, gayret ve amaç olmaksızın… Sadece seyre durduğum bu pencerenin buğulanmış camlarına ilkel sayılabilecek bir dürtüyle şekiller çizip bir şeyler karalama arzusuyla. Ya da çok fazla tüketmeye meylettiğimiz bu çağda, bazı şeylerin zaman karşısında yitip gitmesine mâni olma hasebiyle. Ve hepsinden öte, aslolan “tesadüf etmenin” dört başı mamur cazibesiyle. Aynı manzarayı gördüğüm birilerine “tesadüf etmenin” umuduyla… Bu dünya bir deniz, bizler de birer taka. Rast gele, bre Yunus, rast gele! ...